Sokak hayvanlarına ilişkin yasal düzenlemelerin, belediyelerin uygulamalarının ve toplumsal tartışmaların gündemden düşmediği bugünlerde, Ahmet Birsen’in ilk romanı Şehrin Köpeklerine Müjdeler okurla buluştu. Sel Yayıncılık etiketiyle yayımlanan roman, Türkiye’nin bugün yeniden tartıştığı bir meseleyi, bundan 116 yıl önce yaşanan gerçek bir tarihsel olay üzerinden anlatıyor.
Sivriada’yı Hatırla
1910 yılında Osmanlı yönetimi, dönemin modernleşme politikaları doğrultusunda İstanbul’un binlerce sokak köpeğini toplayarak Sivriada’ya gönderdi. Açlığa ve susuzluğa terk edilen köpeklerin çığlıklarının günlerce İstanbul kıyılarından duyulduğu bu sürgün, kentin belleğinde derin iz bırakan olaylardan biri olarak tarihe geçti. Ahmet Birsen, uzun yıllardır anlatılan bu trajediyi yalnızca tarihsel bir vaka olarak değil; şehir, merhamet ve iktidar ilişkileri üzerine düşünen çok katmanlı bir romana dönüştürmüş.
Şehir Sadece İnsanlara mı Ait?
Roman, 1910 yılının Kumkapı’sında başlıyor. İntihar etmeye hazırlanan genç Kosta’nın, kıyıda ölü sandığı Babasız Vasil’le karşılaşmasıyla açılan hikâye, giderek İstanbul’un sokaklarına yayılıyor. Geçmişinde cinayet işlemiş, akıl hastanesine kapatılmış ve hayata bir sokak köpeğinin dostluğu sayesinde yeniden tutunmuş Vasil, yaklaşan büyük sürgünü haber vermek için İstanbul’un bütün köpeklerini dolaşıyor. Onlara kaçmalarını söylüyor; ancak köpekler, bu şehrin kendilerine de ait olduğuna inanarak gitmeyi reddediyor. Kitap, bir yandan Sivriada sürgününü anlatırken diğer yandan bugün hâlâ tartışılan şu soruyu okurun önüne bırakıyor: Bir şehri gerçekten kimlerle birlikte kuruyoruz?
