Hakikat sonrası çağda zihin kuramı ve empati yetisinin sanat dünyasındaki dönüşümü ve manipülasyon araçlarına nasıl alet edilebildiği inceleniyor.
Eski fotoğrafların canlandırılması ve tarihî eserlerin aşırı restorasyonu, hiç sorgulanmadan yapıldığında bu patolojik nostalji duygusuna hizmet eder.
Tekinsiz için, sanatta ‘büyük açıklamalardan çok küçük sapmaların estetiğidir’ dense yeridir; uzamı milim kaydırır, bastırılmış olanı sızıntı hâlinde açığa çıkarır.
Klee’nin mirasıyla soyut sanat, hakikat sonrası çağda algı, farkındalık ve direniş arasında yeni bir ifade alanı kuruyor.