Fotoğrafı bir kayıt aracı olmanın ötesine taşıyarak hatırlama, zaman ve mekân üzerine düşünmenin alanına dönüştüren sanatçı Ani Çelik Arevyan, geniş kapsamlı retrospektif sergisi Işığın Sesi / The Sound of Light ile Ankara’da izleyiciyle buluşuyor.
7 Mart – 26 Nisan 2026 tarihleri arasında Cermodern’de görülebilecek sergi, sanatçının 1980’li yılların sonlarından bugüne uzanan üretim pratiğini bir araya getiriyor. Arevyan’ın fotoğraf aracılığıyla kurduğu kişisel düşünme alanını görünür kılan bu kapsamlı seçki, sanatçının farklı dönemlerde geliştirdiği estetik ve kavramsal yönelimleri birlikte okuma imkânı sunuyor.
Kişisel Bellekten Görsel Bir Hafıza Atlasına
Işığın Sesi, sanatçının bireysel tarihinden süzülen imgeler aracılığıyla gündelik hayatın sıradan ayrıntılarını yeni bir anlam katmanına taşıyor. Arevyan’ın fotoğraflarında kentler, yüzeyler ve gündelik nesneler yalnızca temsil edilen unsurlar değil, aynı zamanda hatırlama eyleminin tetikleyicileri olarak karşımıza çıkıyor.
Sanatçı, yaşadığı şehirlerden ve kişisel deneyimlerinden yola çıkarak fotoğrafı bir düşünme alanına dönüştürürken, zamanın doğrusal olmayan yapısını ve mekânın çok katmanlı hafızasını görünür kılmayı amaçlıyor. Bu yaklaşım, fotoğrafı yalnızca görsel bir kayıt değil, bireysel bellek ile maddi dünya arasındaki hassas ilişkinin izini süren bir araştırma alanı haline getiriyor.
Sergi, sanatçının bugüne dek farklı dönemlerde ürettiği seriler üzerinden şekillenen bir üretim kronolojisini de izleyiciye sunuyor. Olduğu Gibi, Bir Düşün İçinde, Bu Dünyaya Ait İzler ve Between Life and Death başlıklı çalışmalar, Arevyan’ın fotoğraf pratiğinde zamanla değişen düşünsel yönelimleri ve görsel dili takip etmeye olanak tanıyor.
Işık, Bellek ve Algı
Erkan Doğanay küratörlüğünde hazırlanan “Işığın Sesi”, sanatçının fotoğraf üretimini bütünlüklü bir perspektiften ele alıyor. Sergide yer alan işler, ışığın yalnızca nesneleri görünür kılan teknik bir unsur değil, algı ve varoluş üzerine düşünmenin aracı olarak nasıl işlediğini ortaya koyuyor.
Arevyan’ın fotoğraflarında ışık çoğu zaman açıklayıcı bir unsur olmaktan çok, belirsizlik ve çağrışım alanları açan bir öğe olarak karşımıza çıkıyor. Böylece görüntü, kesin bir anlam sunmak yerine izleyiciyi zaman, hafıza ve mekân üzerine düşünmeye davet eden bir deneyime dönüşüyor.
